Stefna Forynjunnar

Markmið útgáfunnar er að styðja við bakið á íslenskum furðusögum, skapa þeim vettvang til aflestrar og útgáfu, og hvetja jafnt höfunda sem lesendur til að skrifa og lesa furðusögur á íslensku. 

Við elskum dauða og drunga, galdra og geima, pölp og pönk, hrylling og háfantasíur … og við viljum lesa eins mikið af því á íslensku og mögulegt er.

Unnendur furðusagna geta verið tregir til að gefa íslenskunni séns og sækja mikið og jafnvel alfarið í faðm enskunnar í leit að spennandi efni. Þetta þykir okkur bæði skiljanlegt og miður, enda hefur löngum vantað upp á viljann hjá íslenskum útgefendum að gefa út tegundabókmenntir og senan því ekki upp á marga fiska miðað við það sem gengur og gerist í nágrannalöndunum. Frumkvöðlar og sjálfsútgáfa hefur þó ávallt verið til staðar og enginn skortur á grósku og hugarflugi hjá íslenskum höfundum. Forynjunni er ætlað að styðja við þá grósku og skapa rými fyrir íslenskt efni sem fangar alla þá flóru sem fyrirfinnst í furðunni, upphefja hana og fagna fjölbreytileikanum.

Með því vonumst við jafnframt til þess að nýjar raddir fái tækifæri til að brýna sig og stíga sín fyrstu skref og að höfundar jafnt sem lesendur líti á Forynjuna sem hvatningu til að halda þeirri bókmenntategund sem þeim þykir vænt um lifandi á íslensku. Við búum á agnarsmáu málsvæði með örlítilli tungu og þurfum að hlúa að þessum hluta bókmenntahefðarinnar ef við viljum að hún lifi góðu lífi. Það þarf að venjast orðalagi, búa til líkingamál, smíða nýyrði, og leita alls kyns leiða til að túlka litróf fantasíu, furðu, og vísindaskáldskapar, svo lesendur leggi í að lesa slíkar sögur á íslensku og að höfundar eigi sér fyrirmyndir til að skrifa sjálfir á íslensku og leggja sitt af mörkum á vogarskálarnar.

Einu sinni var hlegið að íslenskum glæpasögum, því íslenskar glæpasögur hljómuðu absúrd. Þá hefð þurfti að skapa og nú er vart annað lesið hér á landi. Við búum að ríkulegri hefð furðusagna sem á rætur að rekja til goðafræðinnar, Íslendingasagna og þjóðsagnaarfsins. Vissulega hafa fjölmargir höfundar borið kyndil furðunnar á Íslandi síðustu ár og áratugi en það er alltaf þörf á fleiri röddum. Samhljóma munu íslenzkar furðusögur ekki sökkva ofan í myrk hafdjúp gleymdra guða, heldur rísa hátt til himna og svífa þar í frjálsu flæði á meðal stjarnanna!

Gunnar Theodór Eggertsson og Júlíus Árnason Kaaber, ritstjórar.