eftir Þórunni Valdimarsdóttur
Þórunn Valdimarsdóttir er um margt ævintýralegur höfundur sem blandar bæði skáldskap og sagnfræði í líflegum og persónulegum frásagnarstíl. Fyrsta skáldsaga hennar, Júlía (1992, Forlagið), er ljóðræn vísindaskáldsaga sem löngu er tímabært að endurmeta og færa í samhengi íslenskra furðufræða. Ljóðið sem hér birtist kom upphaflega út í ljóðabókinni Fagurboðar (2024, JPV).
S k e s s u r í m a
skessuríma frekjast fram
miðjumoð það mykjuskroð
mussu klessu frussu soð
nammi namm og krossa kramm
kyngi pyngju klaufa dramm
laufa lýkur loðnu fljótt
skipast veður skipa skjótt
lyngið á sinn laufa bing
mín er tunga mikið slyng
mullið mjúkt í ljóða gring
subbu krubbu krakka krúkt
komdu að éta barnið mjúkt
mild er mjöðm og glætan gleið
á beinum smám ei hvoftinn meið
mikið syngja ljótt þeir svörtu á Hólum
ljót er læðan lofti í
löngum syngur hí hí hí
blóð í vikum vætlar nóg
hó hó hó og svarta snjó
sósan sæt úr drullu mó
ét í nótt einn mætan mann
hafs úr liði heiti hann
feitur nóg og frussu fól
feykir grenji um mitt ból
kyrrmjúkt fær ósjúkt mitt maga skjól
Hjörtur blundar frammi í búr
blíður bíður vænn óklúr
á sunnudag vil sjóða hann
þann sönglags mann
leika ljúft og blítt við skalla
ét svo fingur einn svo tvo svo alla
mæðan skessur mýkir ei
sólin hækkar sitt með svei
ljós mun glenna dag sem nátt
þá silki myrkurs hafið blátt
með stjörnu dansinn hætta mun að skína
dimman hrafnfína
þá þori ég ekki út á hól
brennir birtan, ekkert skjól
pínist svöng hvern langan dag
aldrei nótt og aldrei lag
út að fara og fanga kjötrýr fól
sem hlaupa hér á fjöllum
niðri í sveitum feitir, æ
nenna ekki burt frá bæ
fussum fokk nú hjálpi tröllum öllum
hér og þar á lífsins völlum.